گوستواطلس

این یک کلاسیک مغذی از جنوب است که در آن کوفته‌های بزرگ پر شده و کوفته‌های کوچک بلغور در آب ترش ترکیب می‌شوند؛ نام آن از دو نوع کوفته گرفته شده است.

این یک غذای کلاسیک از پایتخت است که در آن گوشت بره با رشته فرنگی در فر پخته می‌شود. این غذا نماینده‌ای از آشپزی آنکارا در آتلانتیس است.

این یک نوع پیاز است که در آن لوبیا سفید با سس کنجد ترکیب شده و از پیاز سنتی متمایز است. این غذا به همراه کباب یکی از سنت‌های ناهار در منطقه است.

این یک دسر صبحانه است که در آن خمیر نازک با خامه و پسته آنتپ لایه‌لایه شده و بر روی تابه سرخ می‌شود. شروع روز با کاتمر در غازی عینتپ یک سنت است.

این غذا یک غذای جشن است که شامل کوفته‌های کوچک برنجی است که با گوشت، نخود و ماست ترکیب می‌شود؛ دستور محلی رسمی ساختار اصلی را مستند می‌کند.

این یک ترتیب سفره زمستانی است که شامل سوپ تند مرغ و خمیر آردی است که جداگانه پخته و سرد شده است؛ این نام به معنای نه تنها سوپ بلکه شیوه خوردن به اشتراک گذاشته شده است.

یک پیش‌غذای کلاسیک استانبول که شامل تکه‌های کوچک کبد آردی سرخ شده و با پیاز سرو می‌شود؛ به میراث مهاجرت بالکان اشاره دارد.

فرم قابل نوشیدن ماست؛ تهیه آیران با تولید کره فرآیند جداگانه‌ای دارد و کف حاصل از مخلوط‌کن آن را به همان محصول تبدیل نمی‌کند.

این سوپ خنک تابستانی است که از ترکیب گندم پخته و نخود با ماست سرد تهیه می‌شود؛ در برخی مناطق، این نام شامل غذاهای گرم و معطر نیز می‌شود.

دسر زمستانی که تلخی به آرامی و با پخت طولانی نرم می‌شود؛ رنگ طبیعی در هر میوه به یک شکل قرمز نمی‌شود.

آش دسر مراسمی است که از گندم، حبوبات و میوه‌های خشک تهیه می‌شود و به همسایه‌ها تقسیم می‌شود. این دسر نماد برکت و اشتراک‌گذاری است که با ماه محرم مرتبط است.

Meze از جنوب شرق که در آن بادمجان کبابی با کنجد، سیر و لیمو له می‌شود؛ عطر دودی کبابی هویت آن است.

این یک کلاسیک ساحلی است که ماهی با بخار و آب خود، بدون سس سنگین پخته می‌شود؛ تازگی عامل اصلی تعیین‌کننده است.

نماد سواحل استانبول؛ ماهی کبابی، پیاز و سبزیجات در نان. این یک سنت بندری است که با قایق‌های امین‌اونی شناخته می‌شود.

سوپ ساحلی که در آن ماهی با گوشت سفید در آب سبزیجات و لیمو به مدت کوتاهی پخته می‌شود؛ نشان‌دهنده این است که ماهی محدود به سرخ‌کردن و کباب کردن نیست.

این یک نمونه محبوب از سنت پلوکی است که در آن باربونیای تازه یا خشک با پیاز، سیر، هویج و گوجه‌فرنگی در روغن زیتون پخته می‌شود. این غذا سرد سرو می‌شود و یک کلاسیک در رستوران‌های محلی است.

نان مسطح خمیری که بدون نیاز به فر در تابه پخته می‌شود؛ یکی از سنت‌های محبوب نان داغ است.

این غذا از منطقه آنکارا-بایپازاری است که در آن گوشت و برنج به آرامی در گوشت پخته می‌شود؛ نماینده دوم این شهر در آتلانتیس است.

صبح‌های قاضی‌انتپ را با قدرت آغاز می‌کند: پای گوسفند که تمام شب پخته شده، با برنج آب‌پز و سیر فراوان در سنگ داغ ترکیب می‌شود. این یک سنت برای شروع روزی تند است.

یک کلاسیک مدرن متولد استانبول: کباب گوشت چرخ کرده کبابی که در لواش پیچیده و برش داده می‌شود و با سس گوجه‌فرنگی و ماست سرو می‌شود. نام آن از سنت رستوران‌داری که در اواسط قرن بیستم مشهور شد، گرفته شده است.

محصول نانوایی خمیری لایه‌ای چرب که با ازمیر شناخته می‌شود؛ به میراث آشپزی سفاردی مرتبط است و با تخم‌مرغ آب‌پز خورده می‌شود.

نوشیدنی زمستانی تخمیری با پایه غلات که کمی ترش است و با دارچین و لپه سرو می‌شود.

این نوع börek از آشپزی مهاجران بالکان است که خمیر نازک را با مخلوط گوشت و سیب‌زمینی ترکیب می‌کند و در سینی گرد پخته می‌شود.

این نوع بره که در محیطی شبیه به چاه پخته می‌شود، به سیirt و بیتلیس مرتبط است و بخشی از سنت صبحانه‌ای است که در زمان ناهار تمام می‌شود.

کباب بره‌ای که در منطقه ارزروم بر روی سیخ افقی در آتش چوبی کباب می‌شود؛ برش‌ها با سیخ‌های کوچک به نام «cağ» سرو می‌شوند. این غذا دارای علامت جغرافیایی است.

نمونه‌ای از شربت که در آن میوه ترش با شکر و ادویه‌های اندازه‌گیری شده متعادل شده است؛ هر ترکیب ادویه‌ای دستور مخفی دربار نیست.

این یک هنر است که گوشت به صورت لایه لایه روی سیخ عمودی می‌چرخد و از بیرون به صورت نازک برش داده می‌شود؛ پایه‌ای برای ارائه‌هایی مانند اسکندر و دوروم است.

این سوپ مراسمی که با عصاره گوشت استخوانی و تخم مرغ لیمویی غلیظ شده است؛ نام آن می‌تواند محتویات مختلفی را بسته به منطقه بیان کند.

این دسر با پایه نان خاص و حفره‌دار تهیه می‌شود که شربت را جذب کرده و با خامه سرو می‌شود؛ به خامه افیونی معروف است.

این یک کلاسیک رستورانی در استانبول است که با نامی از ریشه‌های بالکان شناخته می‌شود و شامل گوشتی است که با مخلوط ماست و تخم‌مرغ روی آن پخته می‌شود.

پختن گوشت با چربی خود؛ تولید کباب تازه که بلافاصله خورده می‌شود و تولید برای نگهداری جداگانه در نظر گرفته می‌شود.

عطر فلفل دلمه‌ای در حین پخت به داخل آن نفوذ می‌کند؛ سبزی تنها یک ظرف نیست، بلکه بخشی از طعم است.

این غذا نسبت به دلمه‌های روغنی گرم‌تر است و بر پایه‌ی آب گوشت و ماست سرو می‌شود؛ مواد خام در کنار هم پخته می‌شوند.

چوربایی که در آن عدس، بلغور و برنج با کره حاوی نعناع و فلفل قرمز ترکیب شده است. این چوربا داستانی قوی از منطقه غازی عینتاب و روایت «اوزو گِلین» را به خود اختصاص داده است.

پیش‌غذای سردی که از پخت و له کردن باقلا خشک تهیه می‌شود و با روغن زیتون سرو می‌شود؛ با شوید تزئین می‌شود.

این یک غذای مدیترانه‌ای بدون گوشت است که با سس گوجه‌فرنگی ترش و سیر تهیه می‌شود.

فیرک پلو، پلوئی از جنوب شرق ترکیه است که بوی دودی فیرک آن را از بلغور معمولی متمایز می‌کند؛ در فهرست غذاهای غازی عینتپ، پلوهای فیرکی ثبت شده‌اند.

این کباب که با گوشت بره در تنور سنگی و با حرارت ملایم پخته می‌شود، با نان سرو می‌شود و به شهر قونیه وابسته است.

این دسر شیری کلاسیک است که با پختن برنج و شیر در حرارت کم و سپس پختن آن در فر تا رویه آن قهوه‌ای شود، تهیه می‌شود.

لایه‌های نازک خمیر نزدیک به چهل، با پسته و روغن ساده، معماری شیرینی را تشکیل می‌دهند. باقلوای غازی عینت، نخستین محصول ترکیه است که در سال ۲۰۱۳ گواهی جغرافیایی اتحادیه اروپا را دریافت کرد.

یک سنت روستایی و بازار که در آن لایه نازک خمیری روی ساج پخته می‌شود و با پنیر، سیب‌زمینی یا اسفناج پر می‌شود.

این دسر که با ورق‌های نازک نشاسته‌ای تهیه می‌شود، با شیر گرم نرم می‌شود و به ویژه با سفره‌های رمضان مرتبط است؛ در ثبت‌های آشپزی نیغده، شکل پیچیده آن نیز دیده می‌شود.

نماد زمستان دریای سیاه، ماهی آنچوی که در آرد ذرت غلتانده شده و در تابه به صورت حلقه‌ای سرخ می‌شود. در فصل خود، مهمان اصلی سفره‌های منطقه است.

این یک غذای فرنی کبابی از منطقه دریای سیاه است که شامل ماهی آنچووی، سبزیجات و آرد ذرت می‌باشد؛ جایی که ماهی با نان ترکیب می‌شود.

این یک پلو فرنگی است که در دریای سیاه تهیه می‌شود و ماهی آنچوی دور برنج را می‌گیرد؛ این ساختار در ریزه ثبت شده است.

کوفته‌ای که وسط آن با پوره سیب‌زمینی پر شده است؛ از کلاسیک‌های چشمگیر سفره خانگی است.

ماهی سرد غلیظی که از ماست صاف شده، پنیر و روغن داغ نعنا تهیه می‌شود و شکل خود را در ظرف حفظ می‌کند.

یک غذای مشترک در منطقه که شامل نخود، کنجد و لیمو است؛ در جنوب ترکیه نیز به صورت گرم و با کره سرو می‌شود.

Höşmerim یک دسر است که از پنیر تازه بدون نمک، سمولینا و شکر تهیه می‌شود؛ این نام در مناطق مختلف به دسرهای متفاوتی اطلاق می‌شود و خانواده‌های بالیک‌اسیر یکی از آن‌ها هستند.

این یک کلاسیک ظریف است که با پوره بادمجان کبابی، کره، آرد و پنیر تهیه می‌شود و بر روی آن کباب تاس سرو می‌شود. این غذا به آشپزی سلطنتی عثمانی مربوط می‌شود.

سنت ساکاریا-آداپازاری: نان خیس شده در آب گوشت و سرخ شده با فلفل در کنار کفته.

کدو حلوایی توخالی شده با مخلوط برنج یا بلغور پر شده و به آرامی در آب پخته می‌شود؛ عضو لطیف سفره دلمه در تابستان.

کلاسی از تابه که در آن کدو آب‌گیری شده با سبزیجات و پنیر در پوسته‌ای نازک سرخ می‌شود؛ افزایش آرد راهی سریع برای تهیه‌ی کدو کباب خوب نیست.

دسر ساده زمستانی که در آن کدو حلوایی با شکر در آب خود نرم می‌شود؛ ارائه با کنجد و گردو رایج است.

این غذای فصل تابستانی و زیتون‌زده اژه‌ای است که به لطافت گل احترام می‌گذارد؛ حفظ عطر آن اهمیت دارد.

این یک غذای مهمانی از جنوب شرق ترکیه است که در آن فضای دنده با برنج پر شده و به مدت طولانی پخته می‌شود.

کوفته ای نوستالژیک که با بافت نرم گوشت چرخ کرده سرخ شده و برنج پخته شده تهیه می شود و سطح بیرونی آن با تخم مرغ سرخ شده متعادل می شود.

حلقه‌های کالامار تمیز شده در مدت زمان کوتاهی سرخ می‌شوند؛ پخت طولانی باعث سفت شدن می‌شود.

این شیرینی کوچک و شربتی که سطح آن با الگوی مشبک تزئین شده، معمولاً با گردو پر می‌شود.

پیدۀ پیده‌ای از سنت نان‌پزی دریای سیاه است که به صورت بلند و بسته یا باز تهیه می‌شود و با انواع گوشت، پنیر و تخم‌مرغ شناخته می‌شود. فر چوبی و مهارت در تهیه خمیر از عوامل تعیین‌کننده است.

این غذا با برگ کلم سیاه دریای سیاه و معمولاً با مخلوطی از ذرت و بلغور پر می‌شود.

این غذای تابستانی که شکل بادمجان مشابه ایمام بایلدی دارد، با مواد گوشتی و سرو داغ متمایز می‌شود.

کوفته‌های کوچک خمیری پر شده با گوشت چرخ‌کرده که با ماست و روغن داغ سس‌دار سرو می‌شوند. در سنت قایسری، کوچکی ماندی نشانه‌ای از مهارت است.

این دسر شیری با کاراملیزه کردن آگاهانه ته قابلمه تهیه می‌شود و ریشه در سنت‌های سلطنتی دارد؛ از سنت سینه مرغ تکامل یافته است.

این سوپ از گوشت سر و پا که به آرامی پخته می‌شود تهیه می‌شود و با سرکه سیر خورده می‌شود؛ این سوپ یکی از کلاسیک‌های فرهنگ شب و صبح است.

دسر کمال‌پاشا از خمیر پنیر تهیه می‌شود که در شربت پخته شده و با خامه تزئین می‌شود.

خوراکی مراسمی که در آن گندم کوبیده شده و گوشت ساعت‌ها با هم پخته می‌شوند؛ نماد عروسی‌ها و همکاری‌های جمعی است. در سال ۲۰۱۱ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شده است.

شیرینی با بادام و شیر؛ نسبت مغزها و نرمی کوبیده آن شخصیتش را تعیین می‌کند.

این یک غذای شبانه است که روده گوسفند روی سیخ کبابی شده و با اورگانو و فلفل قرمز تفت داده می‌شود و در نان سرو می‌شود. این غذا اوج مهارت در تهیه اندام‌های داخلی است.

این یک نوع پیراشکی فر است که خمیر پر شده به صورت رول‌های بلند در سینی پیچیده می‌شود؛ انواع رایج آن شامل پنیر، سیب‌زمینی و گوشت چرخ‌کرده است.

یک کلاسیک کونیایی که در آن مخلوط گوشت چرخ کرده روی خمیر نازک و بلند قرار می‌گیرد و در فر چوبی پخته می‌شود؛ برخلاف لحم‌عرب، خمیر مشخص و مخلوط ساده است.

سیب‌زمینی بزرگ که روی آتش نرم شده و با کره و پنیر مخلوط شده و با مواد داخلی غنی پر می‌شود؛ یک کلاسیک مدرن خیابانی که با ساحل اورتاکوی شناخته می‌شود.

این کلاسیک جنوب شرقی که سبزیجات تابستانی را به آشپزخانه زمستانی می‌آورد؛ طعم بادمجان خشک با بادمجان تازه متفاوت است.

این یک غذای بهاری است که در آن گوشت بره با پیازچه، کاهو و شوید در قابلمه‌ای بسته پخته می‌شود؛ هدف ایجاد سس غلیظ نیست، بلکه آبی شفاف و معطر به عطر گیاهان است.

کلاسیک آناتولی که گوشت بره در آب خود، در فر تنوری بسته، ساعت‌ها پخته می‌شود و به صورت رشته‌ای جدا می‌شود. با برنج و فلفل کبابی سرو می‌شود.

کبابی که از تکه‌های گوشت بره بدون چربی تهیه می‌شود و با مریناد ساده بر روی آتش غیرمستقیم کباب می‌شود؛ مهارت در شناخت گوشت و آتش نهفته است.

کلاسیک هاتای و جنوب شرق که با قرار دادن پنیر تازه بدون نمک بین لایه‌های رشته‌های کادایف تهیه می‌شود و دو طرف آن سرخ می‌شود و با شربت گرم سرو می‌شود. کش آمدن پنیر نشانه‌ای از مهارت است.

این یک غذای سفره‌ای است که در آن بلغور ریز با رب، ترشی و سبزیجات مخلوط می‌شود؛ نباید آن را به اندازه یک سالاد کوچک تصور کرد.

پیده ای که با خمیر مایه دار و مخلوطی از سبزیجات و گوشت خرد شده به صورت باز در فر پخته می شود؛ پیده بسته بافرا و نان گوشتی قونیه خانواده های جداگانه ای هستند.

این دلمه با ویژگی‌های بزرگ، نرم و شیرین برگ کلم زمستانی تهیه می‌شود؛ نسخه‌ای با کلم بروکلی نیز به عنوان یک خانواده جداگانه شناخته می‌شود.

لحم‌جون یک کلاسیک از جنوب‌شرق ترکیه است که در آن خمیری نازک با مخلوطی از گوشت چرخ‌کرده، فلفل و ادویه‌ها پوشانده شده و در تنور سنگی در عرض چند دقیقه پخته می‌شود. این غذا با جعفری و لیمو پیچیده و خورده می‌شود.

نامش با اینکه börek است، اما یک دسر با حلیم است؛ جایگاه ویژه‌ای در روزهای خاص در ریزه دارد و ریشه‌های آن به طور قطعی مشخص نیست.

این دسر خیریه و مهمانی، توپک‌های خمیر مایه‌دار سرخ شده و شربت‌زده است؛ سنتی در خیابان‌های ازمیر.

ماهی معتبر تنگه بسفر بر روی آتش کنترل شده کباب می‌شود؛ فصل آن پاییز است.

این یک غذای شیرین و شور عثمانی است که در آن مرغ با زردآلو، انگور، بادام و عسل پخته می‌شود و سنت میوه‌ای گوشت در آشپزخانه سلطنتی را به امروز منتقل می‌کند.

شیر و نشاسته‌ی طبیعی که با هم ترکیب شده و بافت کشسانی را ایجاد می‌کند؛ میراث ثبت شده‌ی قهرمان‌ماراش که می‌توان آن را با چاقو برش داد.

یک کلاسیک صبحانه که شامل گوجه‌فرنگی، فلفل و تخم‌مرغ است؛ بحث درباره پیاز به یک حقیقت تاریخی خاص محدود نمی‌شود.

این کوفته بدون گوشت که از حبوبات و غلات تهیه می‌شود، به شکل یک توده در می‌آید و با برگ کاهو خورده می‌شود.

این یک کلاسیک روزمره است که در آن عدس قرمز با پیاز و هویج پخته و سپس صاف می‌شود و با لیمو تکمیل می‌گردد. این سوپ به عنوان شروع مشترک سفره‌ها در سراسر ترکیه شناخته می‌شود.

میوه‌های صدفی پر شده با برنج معطر که با لیمو خورده می‌شود؛ این غذا یکی از کلاسیک‌های خیابان‌های ساحلی است و با دکه‌های ازمیر و استانبول شناخته می‌شود.

میگوی سرخ شده در خمیر نازک و سرو شده با سس تاراتور؛ کلاسیک میخانه‌های ساحلی.

دسر قاشق‌خور که طعم شیر را به سادگی ارائه می‌دهد؛ در نوع با طعم صمغ، مقدار بسیار کمی صمغ استفاده می‌شود.

پیش‌غذای غلیظ حلب-هاتای که از گردو، رب فلفل و نان تهیه می‌شود؛ نزدیک به آچوکا است.

این یک غذای تاریخی درباری است که گوشت، میوه‌های خشک و آجیل را با تعادل عسل ترکیب می‌کند و با محمودیه نسبت دارد.

ترکیب عدس، غلات و پیاز سرخ شده؛ یکی از خانواده‌های برنج بدون گوشت و سیرکننده در جنوب‌شرق.

Mıhlama یک کلاسیک صبحانه در شرق دریای سیاه است که در آن آرد ذرت، کره و پنیر تازه در تابه مسی ترکیب می‌شوند. کیفیت کره یایلا خود غذا را تشکیل می‌دهد.

یک کلاسیک مدرن رستورانی که گوشت، نخود فرنگی و سبزیجات ریشه‌ای را ترکیب می‌کند؛ از نام آن نمی‌توان تاریخچه‌ای از یک غذای شکار استخراج کرد.

این یک غذای خانگی است که در آن مخلوط گوشت چرخ کرده بر روی برش‌های سبزیجات قرار داده و پخته می‌شود؛ نوعی که با بادمجان تهیه می‌شود، رایج‌ترین است.

یک خورشت تاریخی که با پیازچه، سیر و سرکه مشخص می‌شود؛ نام قدیمی است اما به یک فهرست ثابت از مواد اشاره نمی‌کند.

یک کلاسیک تابستانی که بادمجان سرخ شده با سس گوشت و گوجه‌فرنگی در قابلمه یا فر ترکیب می‌شود.

این یک پیش غذای سرخ شده از استانبول است که شامل مخلوطی از بیکن، پنیر و فلفل درون خمیر نازک می‌باشد.

این غذا متعلق به منطقه سییرت است و در عروسی‌ها سرو می‌شود؛ برنج با بادام و مرغ درون یک لایه یوفکا پخته می‌شود. فرم بسته آن نماد فراوانی است.

پنیر حلوایی است که با آرد سمولینا پخته می‌شود و در منطقه مرمره، به ویژه در Tekirdağ و Çanakkale، محبوب است.

سالاد-مزه‌ای از لوبیا پخته شده با پیاز، سماق و روغن زیتون؛ نوعی خاص از آن در آنتالیا با tahini تهیه می‌شود.

این یک نوع سرخ‌کردنی است که از خمیر مایه‌دار تهیه می‌شود و در وعده‌های صبحانه و مهمانی‌ها سرو می‌شود.

یک نوع نان کوچک پخته شده که می‌تواند با خمیر مایه یا بدون خمیر مایه تهیه شود و معمولاً با پنیر، سیب‌زمینی یا زیتون پر می‌شود؛ همراهی رایج صبحانه.

این دسر پخته شده با بافتی از سمولینا، شربت را در خود نگه می‌دارد؛ توضیح نام آن تنها به داستان‌های سفر مرتبط نیست.

قطعات کوچک گوشت به سرعت با فلفل و گوجه‌فرنگی روی ساج سرخ می‌شوند و در میز با ساج سرو می‌شوند.

نوشیدنی زمستانی که شیر داغ با سالپ خالص غلیظ می‌شود؛ مخلوط‌های آماده پودری همان محصول نیستند.

Semizوت با کمی برنج و همراه ماست به عنوان یک خوراک سبک تابستانی سرو می‌شود.

رول های نازک یوفکا که معمولاً با پر کردن پنیر سرخ می شوند، از خوراکی های ترد و محبوب در سفره ها هستند.

نان حلقه‌ای که در شیره غلیظ غوطه‌ور شده و با کنجد پوشانده می‌شود و در تنور پخته می‌شود؛ قرن‌هاست که یکی از اجزای اصلی صبحانه خیابانی است. در استانبول به نام سیمیت و در ازمیر به نام گوربک شناخته می‌شود.

پیازهای نرم شده که دور مواد پرکننده پیچیده می‌شوند و به عنوان دلمه زمستانی شناخته می‌شوند.

این نوع بوره، که از لایه‌های خمیر نازک تهیه می‌شود، ابتدا در آب جوش پخته می‌شود و سپس با کره لایه‌لایه سرخ می‌شود. می‌تواند با پنیر یا گوشت تهیه شود و در سفره‌های عید جایگاه ویژه‌ای دارد.

این نوع کباب از گوشت‌هایی است که به آرامی در تنور بسته و داغ پخته می‌شوند؛ نوع سنتی کباب بره در خارج از فر است.

تانتونی یک غذای متولد مرسین است که در آن گوشت ریز خرد شده به سرعت بر روی ساج سرخ شده و در لواش پیچیده می‌شود. روغن و حرارت ساج ریتم طعم خیابانی را تعیین می‌کند.

سوپی که از تخمیر و خشک کردن ماست، آرد و سبزیجات تهیه می‌شود. این سوپ یکی از قدیمی‌ترین سنت‌های سوپ آماده در آناتولی است.

این خوراک کلاسیک که به نامش با کباب گریل شده شناخته نمی‌شود، با آب خود گوشت شروع می‌شود و با مقدار کمی مایع به پایان می‌رسد؛ نمونه‌ای از استمرار نامی که در کتاب Melceü't-Tabbâhîn منتشر شده در سال 1844 ذکر شده است.

این دسر بافتی شیرین و لطیف دارد که از رشته‌های نازک مرغ و شیر تهیه می‌شود و ریشه در آشپزی سلطنتی دارد؛ نوعی مشابه بدون گوشت به نام 'yalancı tavukgöğsü' نیز وجود دارد.

کوفته‌ای با شکل کوچک و بلند و سنت خاص خود در تهیه و سرو؛ با پیاز همراه است.

این دسر آجیل‌دار در ظرفی تهیه می‌شود که بین ساختار نازک آن هوا و روغن وجود دارد و حتی پس از شربت زدن، بافت خاصی را حفظ می‌کند.

این غذا در منطقه کاپادوکیا تهیه می‌شود و شامل گوشت و سبزیجاتی است که در ظرف سفالی با دهانه‌ای پوشیده از خمیر پخته می‌شود. ظرف در هنگام سرو شکسته می‌شود.

این غذا نان کهنه را با آب گوشت، ماست و روغن فلفلی به یک وعده اصلی تبدیل می‌کند و نمی‌توان آن را به یک شهر یا نوع خاصی از گوشت محدود کرد.

نمونه‌ای شناخته‌شده از میراث آشپزی ارمنی استانبول: پیش‌غذای سردی که شامل مخلوطی از نخود، سیب‌زمینی، کنجد، پیاز و ادویه‌ها درون پوست سیب‌زمینی است.

این سوپ از خانواده سوپ‌های آناتولی مرکزی است که با ماست، غلات و در بیشتر نظرات با نخود تهیه می‌شود؛ و خویشاوند منطقه‌ای سوپ یایلا است.

این دسر ترد و شربتی از خمیر سرخ شده است که با سرنگ ستاره‌ای شکل فشرده شده و با شربت سرد سفت می‌شود.

این سوپ دشت، ترکیبی از عدس سبز و خمیر کوچک است که در سس ماست قرار می‌گیرد؛ در ثبت‌نام چانکری، عدس، خمیر tutmaç و ماست به طور همزمان ذکر شده است.

نوشیدنی که جزئی از فرهنگ، شامل آسیاب کردن ریز و تهیه در قهوه‌جوش و همچنین پذیرایی و گفتگو است؛ فرهنگ قهوه ترک در فهرست یونسکو قرار دارد.

روشی خانگی برای پخت سبزیجات فصلی در یک قابلمه، با اضافه کردن تدریجی آنها؛ افزودن همه سبزیجات به طور همزمان به قابلمه نتیجه خوبی نمی‌دهد.

این حلوا با تفت دادن آرد به آرامی و ایجاد عطر فندق مانند، مواد ساده را عمیق‌تر می‌کند.

کباب اورفا، برادر بدون تند Adana kebab است؛ در سنت شانلی‌اورفا عطر ایزوت در اولویت است اما تندی آن متعادل است. طعم کبابی و کیفیت گوشت تعیین‌کننده است.

این سوپ آرامش‌بخش که نام خود را از دشت‌های آناتولی گرفته، ترکیبی از ماست و برنج با نعنا است.

تهیه و اشتراک نان نازک به عنوان یک سنت اجتماعی در ثبت چندملیتی یونسکو در نظر گرفته می‌شود؛ این نان خشک شده و با مرطوب کردن، ماه‌ها به سفره بازمی‌گردد.

سوپ کاردستی که در آن مانی‌های کوچک با نخود و آب ترش ترکیب می‌شوند؛ نامش را از خمیر به اندازه یخچال می‌گیرد.

شیرینی برنجی که با زعفران رنگ شده است؛ عضو تاریخی سفره‌های عروسی و شب‌های مذهبی.

این یک کلاسیک بهاری است که با باقالی تازه، شوید و روغن زیتون تهیه می‌شود و می‌توان آن را با ماست سرو کرد.

نماد فصل بهار؛ کاسه آرتیشو با هویج، سیب‌زمینی و نخود فرنگی در روغن زیتون پخته می‌شود. این غذا یکی از کلاسیک‌های سبک و ظریف آشپزی اژه است.

این خوراکی زمستانی شامل کرفس ریشه‌ای است که در روغن زیتون با هویج و لیمو پخته می‌شود؛ نسخه‌ای با پرتقال در منطقه اژه رایج است.

سبزیجات زمستانی که با کمی برنج و لیمو تعادل می‌یابد؛ نسخه پرتقالی آن طعمی متفاوت است.

این خورشت تابستانی، طعم آب سبزیجات و عطر میوه‌ای روغن زیتون را به نمایش می‌گذارد؛ با سرد شدن، طعم‌ها بهتر ترکیب می‌شوند.

این غذا با مخلوطی از پیاز ریز خرد شده، برنج، کشمش و بادام زمینی تهیه می‌شود و در برگ انگور پیچیده می‌شود. این غذا یکی از پیش‌غذاهای سرد محبوب در سفره‌های اژه و مرمره است.

این غذا از پختن گوشت گوسفند با پیازچه و سیر کامل در حرارت ملایم تهیه می‌شود و در ثبت رسمی دستور پخت چانکری مستند است.

مرغ چرکسی که با میراث مهاجرت قفقاز مرتبط است؛ به عنوان یکی از لذیذترین پیش‌غذاها در ترکیه شناخته می‌شود.

این خوراکی که با نام «چیبورهک» نیز شناخته می‌شود، از آشپزی تاتار کریمه نشأت گرفته و با پر کردن گوشت خام درون خمیر و سرخ کردن آن در روغن داغ به شکل نیمه‌ماه تهیه می‌شود. این غذا نماد یادآوری مهاجرت است.

این کفته که از سنت‌های شانلی‌اوره و آدیامان سرچشمه می‌گیرد، از بلغور ریز که با ادویه و فلفل تند ساعت‌ها ورز داده می‌شود، تهیه می‌شود. نسخه بدون گوشت آن امروز به طور گسترده‌ای با کاهو و لیمو مصرف می‌شود.

یک غذای ساده که بر پایه تضاد دما ساخته شده است؛ شامل تخم‌مرغ پخته شده در آب بر روی ماست سیر و کره با فلفل.

پلو گوشتی و هویجی که از فرهنگ آسیای میانه به سفره‌های ترکیه منتقل شده است؛ با سنت پخت در دیگ شناخته می‌شود.

یک کلاسیک استانبولی که بادمجان با پیاز، گوجه‌فرنگی و سیر در روغن زیتون به آرامی پخته می‌شود. این غذا یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایندگان سنت غذاهای روغن‌زیتونی است و به صورت سرد سرو می‌شود.

کوفته اینگول از بورسا با ادویه‌های ساده و استراحت دادن به گوشت و مخلوط تهیه می‌شود؛ مخلوط حاوی پیاز ویژگی خاصی دارد.

بوی سرخ‌کرده هِلْوا هویت شیرینی است که در مراسم و مهمانی‌ها دارای معنای اجتماعی می‌باشد.

این غذا از بورسا نشأت گرفته و شامل کباب دورنر است که بر روی پیده با کره و سس گوجه‌فرنگی سرو می‌شود و در کنار آن ماست قرار دارد. این غذا به سنت استادانه‌ای به نام اسکندر افندی در اواخر قرن نوزدهم برمی‌گردد.

کفتۀ انگشتی که در سس گوجه‌فرنگی با سیب‌زمینی پخته می‌شود، یک کلاسیک خانگی و رستورانی است.

ترکیب برنج با کشمش، پسته، ادویه و جگر؛ این پلوی مخصوص جشن‌ها و مهمانی‌ها است.

حمل کردن داخل آبدار گوشت با پوسته نازک بلغور، مهارت اصلی خانواده کوفته‌های دستی است.

این سوپ نماینده‌ای از سنت ساکاتات است که با فرهنگ شب مرتبط است؛ با سرکه سیر دار نوشیده می‌شود. مهارت در تهیه آن به تمیزی روده و غلظت ترشی بستگی دارد.

این پیش‌غذا شامل بادمجان و فلفل سرخ‌کرده است که با سس گوجه‌فرنگی و سیر ترکیب می‌شود.

نوشیدنی تخمیر شده از هویج بنفش، شلغم و آرد بلغور؛ همراهی برای کباب و چی کفته.

چوربای روزمره که با شیره یا شیره جو و به صورت ساده، با گوجه‌فرنگی یا با آبگوشت پخته می‌شود.

معیار مهارت در تهیه پلو: دانه‌ها باید جدا از هم و کاملاً پخته شوند. رشته‌های سرخ شده رنگ و عطر به آن اضافه می‌کنند.

شیرینی نرم و خوشمزه‌ای که از خمیر سمولینا پخته شده و شربت را به خوبی جذب می‌کند.

این غذا بهار غازی عینت را با گوشت و ماست و سیر تازه به ارمغان می‌آورد؛ سیر خشک همان بافت را نمی‌دهد.

شیرینی آنتپ که از خمیر باقلوا نازک با پر کردن خامه و پسته به شکل مثلثی درست می‌شود؛ دارای مغزی شیرین‌تر از باقلوا است.